Gepubliceerd door: Anika Verhoeven Gepubliceerd op: Wednesday 27 October 2010, 11:31

Vier jaar geleden ging onze zoon, Hongaarse schoondochter en kleinzoon van 4, emigreren naar Hongarije.Vanzelfsprekend had ik daar zeer gemengde gevoelens over. Ik gun mijn kinderen alle geluk van de wereld, maar wist tevens dat ik ze erg zou gaan missen.

Wat kwam op onze weg?

Een zomerchalet aan de Donau-knie met vrij uitzicht over de rivier, 7 minuten lopen van hun huis vandaan. We waren direct verliefd op de plek, op het dorp Zebegény en de hele omgeving.

Alleen de taal vormde een barrière. Een paar Hongaren spraken Duits, maar in winkels, in restaurants, in de garage en op straat konden we alleen terecht met gebarentaal. En dat drie maanden per jaar? Jaar in jaar uit? Nee dus! Alleen maar “jónapot” en “szép ido van” zeggen tegen je buren, die je dagelijks tegenkomt? Nee dus! Winkelen met twee woordenboeken rechts en links onder je armen? Nee dus! De uitdaging aangaan met je 68 jaren om een totaal andere, heel moeilijke taal te gaan leren? Dagelijks studeren? Ik heb al deze vragen met een volmondig ja beantwoord. En nu, vijf jaar later, mede dankzij de inspirerende lessen van mijn lerares Maria Ballendux kan ik me zowaar enigszins redden met boodschappen doen, een eenvoudig gesprekje aan gaan met buren, de weg vragen naar het postkantoor, een kamer reserveren, een maaltijd bestellen, de timmerman instrueren.

En zo langzaam aan misschien een beetje integreren en al luisterend en pratend beter bekend raken met de Hongaarse zeden en gebruiken. Daarom leer ik Hongaars en zijn al die uren studie mijns inziens en goede investering.

Uiteraard heeft iedere medecursist zo zijn eigen motivatie. De één zakelijk, de ander omdat de aangetrouwde familie in Hongarije woont of omdat de vriend/vriendin een Hongaarse is. Hoe dan ook allemaal redenen om de Hongaarse taal te begrijpen en te spreken.

Tekst: Emmy Kramers-Gruiming