Gepubliceerd door: Peter Olsthoorn Gepubliceerd op: Saturday 17 April 2010, 14:39

Sport doet veel voor het opheffen van barrières. Zo gaan we weer naar een WK voetbal in Zuid-Afrika. Hongarije is er niet bij. Maar Hongarije en Nederland hebben beide parlementsverkiezingen. Wat en wie bindt ons?

In januari verscheen dit gerucht: Ajax is in onderhandeling met de 24-jarige spits Gergely Rudolf van de Hongaarse landskampioen Debreceni VSC, met tien wedstrijden voor het Hongaarse nationale team op zijn naam. Nemzeti Sport wist te melden dat hij het vliegtuig naar Amsterdam nam. Dat zal hij niet vaak meer doen want Gergely gaat  uiteindelijke voor Genua voetballen. Op Wikipedia las ik nog even dat hij in Nyireghaza is geboren in 1985. Dat jaar ben ik in de stad geweest en wellicht passeerde de kinderwagen met het voetbaltalent in spé.

Veel bekender in Nederland is de naam van Balázs Dzsudzsák. De toen 21-jarige spits kwam, ook van Debreceni VSC en Hongaars Voetballer van het Jaar 2007, begin 2008 naar PSV. Met een goede kennis die marketingmanager is bij PSV, vormt de populaire Dzsudzsák al twee jaar ons belangrijkste gemeenschappelijke gespreksonderwerp.

Immers, sport verbroedert, en vooral voetbal. Dat leerde ik het eerst internationaal met een trip als journalist naar Milaan destijds met een transportdelegatie onder leiding van minister Jorritsma. Er was een Europa Cup wedstrijd tijdens ons verblijf en werkelijk elk gesprek ging daarover. Muren vielen en bruggen werden geslagen die week, naar het zich liet aanhoren louter vanwege het voetballen.

Ferenc Puskás werd het belangrijkste exportproduct van Hongarije in de decennia na de oorlog en vijftien jaar later was dat Johan Cruijff voor Nederland. Hongarije zakte langzaam maar zeker weg in de voetbalhegemonie. Nederland wist de positie van beste voetbalnatie niet vast te houden, wellicht enkel in de hoofden van optimisten: elk kampioenschap weer moeten we vernemen dat Nederland‘hoge ogen zal gooien’ en ‘tot de kanshebbers behoort’. De realiteit leert anders.

Maar ‘we’ doen nog mee. In Zuid-Afrika is straks ons aller Hongarije helaas weer niet van de partij. Dat is jammer want de meeste lezers van dit blad zouden dan toch een tweede of zelfs eerste favoriet hebben. Wat zou het de relaties tussen beide landen ten goede komen als we beide mee zouden doen, en ook nog tegen elkaar zouden uitkomen.  Nu weten we dat er redelijk wat Hongaren fans zijn van Oranje, omdat ze nu eenmaal dat in het voetbal beide de door Duitsland ten onrechte geklopte tegenstander waren: in 1954 en 1974. Intussen sta ik soms langs de lijn bij wedstrijden van een amateurclub in Rotterdam. Ik bekijk er de verrichtingen van jongens in de B- en de C-junioren. Ook daar valt me op hoe geschikt het voetbal is om kinderen te laten integreren. Zijn er op school allerlei problemen, op het trainings- en speelveld zijn alle jongens gelijk. Natuurlijk, er zijn te weinig allochtone leiders. Maar een speler is goed of slecht ongeacht zijn kleur, lui of ijverig ongeacht het tweede paspoort van zijn moeder  of opa. Harde tegenstellingen werken niet.

Op 11 en 25 april waren er verkiezingen in Hongarije en op 9 juni zijn er verkiezingen in Nederland. Die in Hongarije vallen precies gelijk met het drukken van dit blad. De  jongste peiling toont bijna een verdubbeling van de aanhang voor ultrarechtse Jobbik, tot 17 procent. Hongarije heeft dus zijn eigen PVV, ofschoon de standpunten nog wat harder zijn en, anders dan in Nederland, ook anti-semitisme meespeelt. Het afzetten tegen minderheden heeft ons in de geschiedenis nooit goed gebracht, ook economisch niet.

De Nederlandse werkgevers verzetten zich tegen een keuze voor de PVV. Hetzelfde geldt voor Hongarije: in artikelen over Jobbik hier komt het land heel slecht naar voren, inclusief afbeeldingen met hakenkruizen. Maar in deze peiling staat Fidesz nog op een absolute winst van 59 procent. Dat maakt het vormen van een regering straks makkelijk in Hongarije. Wellicht leidt dit ook tot daadkracht die zo hard nodig is om er economisch bovenop te komen.

In Nederland is het speelveld zo verdeeld dat het vormen van een regering straks een moeilijke klus lijkt. Verdeeldheid dreigt terwijl, net als in Hongarije, we eensgezind met harde maatregelen er weer bovenop moeten komen. Binden en samen de klappen opvangen, zou dat lukken in beide landen?

Column van Peter Olsthoorn