Gepubliceerd door: Raissa Bemelmans Gepubliceerd op: Friday 12 December 2008, 11:21

Dr. Edwin Bakker is sinds 2007 hoofd van het Clingendael Security and Conflict Programme. Daarvoor was hij als onderzoeker verbonden aan Clingendael. Zijn onderzoek richt zich voornamelijk op terrorisme en nieuwe en onconventionele veiligheidsdreigingen. Bakker promoveerde in 1997 aan de Rijksuniversiteit Groningen op het onderwerp etnische minderheidsconflicten in Centraal-Europa. Bakker is tevens bekend door zijn frequente optredens in actualiteitenprogramma's op de publieke omroep. Verder is Bakker verbonden aan het Nederlandse Helsinki Comité dat zich inzet voor het realiseren van OVSE-doelstellingen.

Hongarije is één van de favoriete Centraal-Europese landen onder Nederlanders. Al jaren gaan tienduizenden Nederlanders er op vakantie. Een toenemend aantal onder hen bevalt dat zo goed dat ze in de afgelopen jaren hebben besloten de band met Hongarije te versterken door middel van de aanschaf van een tweede huis aldaar. Na Duitsers en Oostenrijkers staan Nederlanders op de derde plaats als het gaat om buitenlandse huizenbezitters. Anders dan onze oosterburen en de Oostenrijkers, die een sterke voorkeur hebben voor respectievelijk de Baranya en het westelijke deel van het land, kom je Nederlanders echt overal tegen. Van Györ tot Szeged en van Debrecen tot het Balatonmeer. Diegenen die het avontuur niet schuwen en die van klussen houden, zie je aan de slag in het heuvelachtige noorden (Cserhat, Matra en Bükk), of midden op de Pusta in de buurt van Kecskemet. Wat trekt die mensen om op een lange dag rijden van polders en dijken te investeren in een huis in Hongarije?

Ik denk niet dat er een algemeen antwoord valt te formuleren. Ik kan de vraag wel voor mezelf beantwoorden: rust en ruimte, een mooi landklimaat met hete zomers en koude winters, het eten, en natuurlijk de mensen, de taal en cultuur. Niet dat ik veel van die taal versta. Behalve wat standaarduitdrukkingen beheers ik het totaal niet. Maar toch voel ik er me thuis. Wat dat precies is, is moeilijk uit te leggen.

De vriendelijkheid van de Hongaren speelt beslist een rol. Maar er zijn ook grotere zaken die Nederlanders en Hongaren binden. Misschien is dat een enigszins vergelijkbare geschiedenis van invloed is: vroeger een groot en machtig land, nu nog slechts een klein landje in Europa. Hoe dan ook, op één of andere manier liggen Hongaren en Nederlanders elkaar gewoon en voel ik er me thuis. Dat laatste was de belangrijkste reden dat ik drie jaar geleden actief op zoek ben gegaan naar een tweede huisje ergens ten noorden van Budapest. Samen met een geweldig enthousiaste Nederlandse makelaar, Anton Wetters, op pad in de Cserhat heuvels. Veel huisjes gezien met veel grond en, niet onbelangrijk, ook nog eens voor weinig geld. Misschien was de keuze te groot, want op een of andere manier was er niet een specifiek pand dat er echt uitsprong. Bovendien was het de slechtste zomer in Hongarije van de afgelopen eeuw en vluchtten we voor de regen voordat we nog meer huizen konden bekijken.

In Frankrijk waar we twee weken later waren, was het wel mooi weer en liepen we onverhoopt wel tegen iets aan. De afstand met Nederland (nog geen vier uur rijden) gaf de doorslag. Daarmee was het idee van een huis in Hongarije voorlopig van de baan. Dat was drie jaar geleden. In de tussentijd hebben we veel plezier van het huisje in Frankrijk, niet in de minste plaats omdat ik van klussen houd. Maar toch blijft er iets knagen. Laatst ben ik daarom weer een keer op wat Hongaarse websites gaan kijken. Ik zag iets erg leuks in de Donauknie - dichtbij Budapest, dichtbij wandelroutes in de Pilisbergen, echt fantastisch. Mijn geliefde was helaas wat minder enthousiast, zeker omdat het pand nog wel een opknapbeurt kon gebruiken. Ze wees op de verbouwing in Frankrijk die nog lang niet af is. En dan is er nog het huis in Nederland. Tja, mijn belofte om deze zomer de balkonreling te schilderen ben ik inderdaad niet nagekomen en zo liggen er nog wel meer klusjes te wachten. En natuurlijk heeft ze gelijk met haar opmerking over te veel hooi op je vork nemen. Ik houd me daarom nog maar even koest. Maar het zou kunnen dat de volgende keer dat we in Hongarije zijn, we toch opeens ‘toevallig' langs een makelaardij lopen. Een huisje in Hongarije, dat blijft toch wel de ultieme droom.